راهنمای خرید کابل فیبر نوری

کابل های فیبر نوری را می توان در دو مد پیدا کرد که شامل سینگل مود و مالتی مود می شود. این مد به پالس های نور اشاره دارد که در سینگل مد یک پالس و در مالتی مود چند پالس استفاده می شود.

خرید کابل فیبر نوری مالتی مود (MMF)

فیبر مالتی مود (MMF) در دو اندازه هسته موجود می باشد که شامل 50 میکرومتر و 62.5 میکرومتر می باشد. هسته نسبتا گسترده به آن اجازه می دهد تا چندین جریان داده را به طور همزمان در طول موج های 850 نانومتر یا 1300 نانومتر حمل کند. فیبر چند حالته از یک دیود ساطع کننده نور (LED) یا لیزر ساطع کننده سطح حفره عمودی (VCSEL) به عنوان منبع نور خود استفاده می کند و معمولاً برای حمل حجم بالایی از داده ها در فواصل نسبتاً کوتاه به دلیل نرخ پراکندگی و تضعیف بالا استفاده می شود.

خرید کابل فیبر نوری سینگل مود (SMF)

فیبر تک حالته (SMF) دارای اندازه هسته بسیار کوچکتر 8.3 میکرومتر یا 9 میکرومتر و یک مسیر نوری است که می تواند مسافت های طولانی را طی کند. از دیود لیزری استفاده می کند که در محدوده 1310 و 1550 نانومتر کار می کند.  Single mode معمولاً برای بازه های طولانی تر، مانند شبکه های داده دانشگاه، انتقال تلویزیون کابلی و شبکه های مخابراتی استفاده می شود.

خرید کابل فیبر نوری چند حالته 50/125 یا 62.5/125 به چه معناست؟

این عناوین به قطر هسته و روکش اشاره دارد. به عنوان مثال، یک کابل 50/125 دارای یک هسته 50 میکرون و یک روکش 125 میکرون است.

انواع کابل فیبر نوری از نظر تعداد کور (Core)

کابل های فیبر نوری از نظر تعداد کور یا همان تعداد تارهای نوری داخلی به سه دسته اصلی تقسیم میشوند:

• تک کور
• دو کور
• چند کور.

کابل فیبر نوری تک کور

کابل تک کور شامل تنها یک تار نوری است و معمولاً برای مسیرهای کوتاه یا کاربردهای خاص مانند سنسورها و تجهیزات آزمایشی استفاده میشود. این نوع کابل قطر و وزن کمی دارد و نصب آن ساده است، اما محدود به انتقال یک مسیر نوری است و برای شبکه های بزرگ مناسب نیست.

کابل فیبر نوری دو کور

کابل دو کور دارای دو تار نوری است که یکی برای ارسال و دیگری برای دریافت سیگنال استفاده میشود و رایج ترین نوع کابل در شبکه های مخابراتی و سازمانی است. این کابل امکان ارتباط دوطرفه را فراهم میکند و با اکثر تجهیزات شبکه سازگار است، از لینک های داخلی ساختمان گرفته تا مراکز داده و سیستم های FTTH کاربرد دارد.

کابل فیبر نوری مالتی کور

کابل های چند کور یا Multi Core شامل بیش از دو تار نوری هستند و تعداد آنها میتواند از 4، 6، 8، 12، 24، 48، 96 تا حتی بیش از 144 کور باشد. همه این کابل ها از نظر ساختار فیزیکی مشابه اند و تفاوت اصلی در ظرفیت و تعداد مسیرهای نوری است. این کابل ها امکان انتقال چندین لینک همزمان را فراهم میکنند و معمولاً شامل چند کور رزرو برای توسعه آینده شبکه هستند. کابل های چند کور با تعداد پایین تر، مانند 4 تا 12 کور، بیشتر برای شبکه های داخلی ساختمان و مراکز داده استفاده میشوند، در حالی که کابل های 24 تا 96 کور برای ارتباط بین ساختمان ها، شبکه های شهری و صنعتی مناسب اند و کابل های با تعداد بیش از 96 کور برای پروژه های مخابراتی بزرگ، مسیرهای بین شهری و مسیرهای Backbone طراحی شده اند.

انتخاب تعداد کور مناسب بستگی به نیاز شبکه، فاصله انتقال، حجم داده و برنامه توسعه آینده دارد. در پروژه های کوچک و داخلی، کابل 2 یا 4 کور کافی است، ولی در شبکه های بزرگ و زیرساختی، استفاده از کابل های چند کور با ظرفیت بالا ضروری است تا هم امکان گسترش شبکه فراهم شود و هم هزینه های کابل کشی مجدد کاهش یابد.

نکات مهم در خرید کابل فیبر نوری

انتخاب و خرید کابل فیبر نوری می‌تواند فرآیندی پیچیده باشد. به دلیل تنوع انواع کابل‌ها، ویژگی‌های عملکردی و الزامات نصب که باید مد نظر قرار گیرند، فروش کابل فیبر نوری بایستی با دقیت انجام گیرد. در این زمینه، تعیین فاکتورهای مختلف از جمله فاصله‌ای که باید پوشش داده شود، سرعت مطلوب شبکه، نوع اتصال‌دهنده و عایق بیرونی کابل بسیار مهم است. در صورت توجه به این عوامل، گزینه‌های انتخابی شما به طور محسوسی کاهش می‌یابد و می‌توانید بسته به نیاز خود انتخاب بهتری انجام دهید.

علاوه بر نکات مذکور، مهم است که به جای تمرکز یک‌جانبه بر موضوعات تک حالته و چند حالته بودن کابل، به رابطه بین سرعت شبکه و فاصله اتصال نیز توجه ویژه‌ای داشته باشید. این عامل به شما این امکان را می‌دهد که در زمان خرید اینترنتی کابل فیبر نوری، انتخاب بهتری داشته باشید.

کابل فیبر نوری مناسب باید از متریال باکیفیت و تحت برندهای معتبر تولید شود. برخی کابل‌ها با وجود داشتن کیفیت لازم، ویژگی‌های اضافی نظیر انعطاف‌پذیری بالا و استحکام کششی زیاد را نیز ارائه می‌دهند. بسته به بودجه و نیازهای شما، بررسی این ویژگی‌ها می‌تواند به خرید بهترین کابل فیبر نوری با کیفیت بالاتری منجر شود.

انتقال سریع داده، کابل‌های نازک‌تر، سبک‌تر و برد سیگنال طولانی تنها تعدادی از مزایایی است که کابل فیبر نوری (Optical Cable) را به گزینه‌ای مناسب برای شبکه‌های داده شرکتی و ارتباطات راه دور تبدیل می‌کند.

انتخاب کابل فیبر نوری به دلیل انواع کابل ها، ویژگی های عملکرد و الزامات نصب دقیق تر می تواند پیچیده باشد. با تعیین الزامات برای موارد زیر شروع کنید:

• فاصله
• سرعت شبکه
• ژاکت / روکش کابل
• اتصال دهنده ها

هنگامی که انتخاب های خود را محدود کردید، باید هزینه و آینده را نیز در نظر بگیرید. الزامات اضافی بر اساس نیازهای برنامه خاص شما هدایت می شود. اگر در تعیین الزامات یا انتخاب کابل فیبر نوری به کمک نیاز دارید، لطفاً با ما تماس بگیرید.

برای اطلاع از قیمت کابل شبکه  فروشگاه شایگان کلیک کنید.

خرید کابل فیبر نوری بر اساس نوع شبکه و مسافت مورد نظر

انتخاب کابل فیبر نوری مناسب به شدت وابسته به نوع شبکه و فاصله انتقال داده است، زیرا هر کابل ویژگی های خاصی دارد که تعیین میکند در چه شرایطی بهترین عملکرد را ارائه دهد. همانطور که در بالا توضیح دادیم، کابل های فیبر نوری از نظر انتقال نور به دو دسته اصلی تقسیم میشوند: تک حالته (Single Mode) و چند حالته (Multi Mode).

کابل تک حالته دارای هسته بسیار نازک است و تنها یک مسیر نوری برای عبور داده دارد، به همین دلیل تلفات سیگنال و پراکندگی نور در آن بسیار کم است. این کابل برای فواصل طولانی، مانند ارتباط بین شهرها، مراکز مخابراتی و مسیرهای بین شهری، بهترین انتخاب است. علاوه بر این، پهنای باند بالایی دارد و برای انتقال داده با سرعت بسیار زیاد مناسب است.

در مقابل، کابل چند حالته دارای هسته بزرگتر است و نور از چند مسیر مختلف عبور میکند. این کابل برای فواصل کوتاه تا متوسط، مانند شبکه های داخلی ساختمان، مراکز داده و لینک های بین طبقات مناسب است. کابل چند حالته معمولاً هزینه کمتری دارد و نصب آن ساده تر است، اما به دلیل پراکندگی نور، فاصله انتقال آن محدود است و برای پروژه های طولانی مناسب نیست.

هنگام خرید کابل فیبر نوری، باید ابتدا مشخص کنید شبکه شما در چه فاصله ای عمل میکند و چه پهنای باندی نیاز دارد. برای شبکه های داخلی و LAN، کابل چند حالته با تعداد کور مناسب انتخاب میشود، ولی برای شبکه های بین شهری، ارتباطات Backbone و FTTH، کابل تک حالته ضروری است. علاوه بر نوع کابل، فاکتورهای دیگری مانند محیط نصب (داخلی یا بیرونی)، مقاومت در برابر رطوبت و فشار مکانیکی، و امکان توسعه آینده نیز باید مدنظر قرار گیرند تا کابل انتخابی هم از نظر عملکرد و هم از نظر اقتصادی بهینه باشد.

انتخاب کابل فیبر نوری بر اساس نوع محیط نصب (خاکی، کانال، دیواری، فضای باز)

هنگام خرید کابل فیبر نوری، نوع محیط نصب یکی از مهمترین فاکتورها برای تضمین عملکرد پایدار و طول عمر کابل است. کابل ها بسته به محل نصب و شرایط محیطی طراحی و ساخته میشوند و انتخاب نادرست می‌تواند باعث آسیب فیزیکی، نفوذ رطوبت یا کاهش سرعت انتقال داده شود.

برای نصب خاکی یا دفنی، کابل ها معمولاً دارای لایه محافظ ژلی یا آب‌بند هستند تا از نفوذ رطوبت جلوگیری کنند. همچنین در برخی مدل ها از روکش زره دار استفاده میشود تا کابل در برابر فشار زمین و جوندگان مقاوم باشد. این کابل ها برای مسیرهای طولانی دفنی یا در زمین های باز مناسب اند.

در کانال ها و داکت های داخلی یا شهری، کابل ها باید انعطاف پذیری کافی داشته باشند تا به راحتی در مسیرهای پیچیده و خمیده قرار گیرند و در عین حال مقاومت مکانیکی مناسبی برای فشار و کشش داشته باشند. این کابل ها معمولاً از نوع Loose Tube یا Distribution هستند و دارای روکش مقاوم در برابر رطوبت و دما میباشند.

برای نصب دیواری یا درون ساختمان، کابل های Indoor یا Tight Buffer گزینه مناسبی هستند. این کابل ها انعطاف پذیر، سبک و با قطر کم ساخته شده اند تا در مسیرهای کوتاه، مسیرهای سقفی، کانال های دیواری یا رک ها به راحتی نصب شوند. روکش آنها معمولاً از مواد غیرقابل اشتعال ساخته شده تا در برابر حریق مقاوم باشند و دود سمی تولید نکنند.

در فضای باز و محیط های بیرونی، کابل ها باید مقاوم در برابر اشعه UV، تغییرات دما، باران، باد و سایر شرایط جوی باشند. برخی کابل ها علاوه بر مقاومت مکانیکی، دارای روکش زره دار یا سیم نگهدارنده (Messenger Wire) برای نصب روی تیرهای برق یا به صورت هوایی هستند.

به طور کلی، انتخاب کابل فیبر نوری مناسب بر اساس نوع محیط نصب باعث افزایش طول عمر، پایداری سیگنال و کاهش هزینه نگهداری میشود و از آسیب های احتمالی ناشی از شرایط محیطی جلوگیری میکند.

مقاومت کابل فیبر نوری در برابر آب، ضربه، UV و جوندگان

یکی از مهمترین معیارها هنگام انتخاب کابل فیبر نوری، میزان مقاومت آن در برابر شرایط محیطی و عوامل فیزیکی است. هر کابل بسته به محل نصب و نوع پروژه، ویژگی‌های محافظتی متفاوتی دارد تا عملکرد شبکه پایدار بماند و طول عمر کابل افزایش یابد.

مقاومت در برابر آب: کابل‌های Outdoor یا دفنی معمولاً دارای ژل یا نوار Water Blocking هستند که از نفوذ رطوبت جلوگیری می‌کنند. این ویژگی مانع از کاهش کیفیت سیگنال ناشی از تماس با آب یا رطوبت زمین می‌شود و برای مسیرهای دفنی، نصب در کانال‌ها یا داکت‌های شهری ضروری است.

مقاومت در برابر ضربه و فشار مکانیکی: کابل‌های زره‌دار (Armored) و برخی کابل‌های Loose Tube دارای پوشش فلزی یا پلاستیکی مقاوم هستند که در برابر فشار، ضربه یا کشش ناشی از نصب در مسیرهای پیچیده و طولانی محافظت می‌کنند. این مقاومت به ویژه در مسیرهای صنعتی، دفنی یا مکان‌هایی که احتمال برخورد با تجهیزات سنگین وجود دارد اهمیت دارد.

مقاومت در برابر اشعه UV: کابل‌هایی که در فضای باز و معرض نور خورشید نصب می‌شوند، باید روکش مقاوم در برابر UV داشته باشند تا تغییر رنگ، شکنندگی یا کاهش انعطاف پذیری ناشی از تابش مستقیم خورشید ایجاد نشود. این نوع روکش‌ها معمولاً در کابل‌های هوایی و فضای باز استفاده می‌شوند.

مقاومت در برابر جوندگان: در محیط‌های باز و دفنی، خطر جویده شدن کابل توسط حیوانات کوچک مانند موش یا سنجاب وجود دارد. برخی کابل‌ها دارای لایه زره فلزی یا نوار مقاوم در برابر جویدن هستند که از آسیب به تارهای نوری جلوگیری می‌کند و نیاز به تعمیر یا جایگزینی کابل را کاهش می‌دهد.

در نتیجه، هنگام خرید کابل فیبر نوری، باید محیط نصب، خطرات فیزیکی و شرایط جوی را بررسی کرد و کابل متناسب با آن انتخاب شود تا شبکه با کمترین مشکل و بالاترین طول عمر کار کند. کابل‌های مقاوم در برابر آب، ضربه، UV و جوندگان باعث افزایش پایداری، کاهش هزینه نگهداری و جلوگیری از قطع ارتباط می‌شوند.

خرید کابل فیبر نوری بر اساس نوع کانکتور

برخلاف کابل های Cat مسی که از کانکتور RJ45 بدون توجه به نوع کابل استفاده می کند، کابل فیبر نوری شیشه ای و پلاستیکی را می توان با استفاده از انواع کانکتورها قطع کرد. انتخاب کانکتور با توجه به تجهیزات و الزامات برنامه، تعیین می‌شود.

فیبر Singlemode به یک فرستنده و گیرنده تمیز و تراز شده نیاز دارد که نور را با دقت زیر میکرون به هسته کوچک خود تزریق کند. در مقابل، فیبر چند حالته کمی بخشنده تر است.

اتصال دهنده فرول (FC)

FC اولین اتصال دهنده فیبر نوری بود که از فرول سرامیکی استفاده کرد. این کانکتورها به طور دقیق هسته فیبر را نسبت به فرستنده و گیرنده قرار می دهند و قفل می کنند. کانکتورهای FC تا حد زیادی با کانکتورهای SC و LC ارزان‌تر و آسان‌تر جایگزین شده‌اند، اما همچنان در محیط‌های با لرزش بالا به دلیل پیچ‌شدنشان ترجیح داده می‌شوند.

نوک مستقیم (ST)

ST زمانی رایج ترین رابط فیبر نوری برای فیبر تک حالته و چند حالته بود. این دارای یک رابط قفل پیچشی به سبک سرنیزه است و ارزان و آسان برای نصب است. هنوز هم در کاربردهای صنعتی و نظامی استفاده می شود، اما در جاهای دیگر، تا حد زیادی با فرم فاکتور کوچکتر جایگزین شده است.

اتصالات مشترک (SC)

کانکتورهای SC دارای یک مکانیسم قفل قابل اعتماد هستند که با یک حرکت فشار و کشش ساده قفل می شود. آنها گزینه ای ارزان و بادوام هستند که برای 1000 چرخه جفت گیری رتبه بندی شده اند. این کانکتور در پیکربندی های سیمپلکس و دابلکس استفاده می شود. کانکتورهای SC بیشتر با کانکتورهای LC در شبکه های شرکتی جایگزین شده اند.

جک رجیستر شده انتقال مکانیکی (MT-RJ)

این کانکتور فرم کوچک (SFF) با فیبر چند حالته استفاده می شود. نصب آن آسان است و اندازه کوچکتر آن دو برابر تراکم پورت کانکتورهای ST یا SC را فراهم می کند. از نظر طراحی و عملکرد مشابه کانکتور RJ45 است که آن را برای برنامه های فیبر به دسکتاپ (FTTD) ایده آل می کند.

کانکتور لوسنت (LC)

کانکتور LC برای رسیدگی به شکایات مربوط به اینکه کانکتورهای ST و SC بیش از حد حجیم بوده و به راحتی از جای خود جدا می شوند، طراحی شده است. کانکتورهای LC تقریباً 50 درصد کوچکتر از کانکتور SC هستند. به لطف این اندازه کوچک و ویژگی قفل ایمن، به طور گسترده در دیتاسنتر و مراکز سوئیچینگ مخابراتی که در آن تراکم بسته بندی حیاتی است استفاده می شود.

Multiple-Fiber Push-On/Pull-Off (MTP/MPO)

کانکتور MTP/MPO دارای یک رابط افقی و چند فیبری است که به طور خاص برای استفاده با فرستنده گیرنده های QSFP-DD با پهنای باند بالا طراحی شده است. کانکتورها تقریباً به همان عرض کانکتورهای SC هستند اما می توانند به صورت عمودی در پچ پنل ها و سوئیچ ها قرار بگیرند. آنها برای برنامه های کاربردی با پهنای باند بالا مانند خدمات ابری و دیتاسنتر اصلی ایده آل هستند.

Corning/Senko (CS)

کانکتور جدید CS  چهل درصد کوچکتر از یک کانکتور دابلکس استاندارد LC است، و آن را برای شبکه های با چگالی بسیار بالا 200G و 400G  با استفاده از رابط های فرستنده گیرنده QSFP-DD و OSFP ایده آل می کند. این کانکتور دارای یک زبانه فشار/کشش و یک فرول زیرکونیایی با فنر است.

خرید کابل فیبر نوری با توجه به روکش

اکثر کابل‌های فیبر نوری داخلی از ژاکت پلی‌وینیل کلراید (PVC) ارزان‌قیمت و مقاوم در برابر آتش استفاده می‌کنند. برخی از تاسیسات (مثلاً فضاهای محدود) ممکن است ژاکت گران‌تر کم دود صفر هالوژن (LSZH) را انتخاب کنند که از ترکیبات ترموپلاستیک یا ترموست ساخته شده است و در هنگام سوختن دود یا دود سمی کمی تولید نمی‌کند .

پلی اتیلن (PE) به دلیل مقاومت در برابر رطوبت و نور خورشید (اشعه ماوراء بنفش)، مقاومت در برابر سایش و انعطاف پذیری در طیف وسیعی از دماها برای کاربردهای خارج از منزل ترجیح داده می شود.

رنگ روکش کابل

ژاکت ها و کانکتورهای رنگی برای شناسایی حالت و رتبه بندی OM کابل های داخلی و نظامی استفاده می شود، که تشخیص در یک نگاه قابلیت های کابل را آسان می کند و اطمینان حاصل می کند که نصاب ها از نوع کابل مناسب برای هر اتصال استفاده می کنند. ژاکت های کابل در فضای باز معمولا مشکی هستند، بنابراین می توانند در برابر آسیب های ناشی از نور خورشید مقاومت کنند و از استفاده از هر گونه کد رنگی جلوگیری کنند.

استانداردهای کد رنگ و قراردادهای مشخص شده در TIA-598D در جدول زیر نشان داده شده است. روکش ها هم دارای اطلاعات اضافی چاپ شده هستند. به عنوان مثال، روکش یک کابل چند حالته OM4 با ابعاد هسته 50/125 و پهنای باند 850 نانومتر بهینه شده با لیزر ممکن است دارای برچسب “OM4 850 LO 50/125” باشد.

* کابل‌های فیبر نوری نظامی از رنگ‌های متفاوتی برای برخی کابل‌ها استفاده می‌کنند، به‌عنوان مثال، ژاکت‌های کابل چند حالته 62.5/125 OM1 به جای نارنجی، رنگ تخته‌ای دارند.

رتبه بندی آتش سوزی

کد ملی برق انجمن ملی حفاظت از آتش (NEC) سطوح مقاومت در برابر آتش را برای کابل های فیبر نوری تعریف می کند. تأسیسات فیبر داخلی معمولاً به عنوان پلنوم، رایزر یا عمومی طبقه بندی می شوند. کابل های نصب شده در فضاهای پلنوم و رایزرها باید استانداردهای پخش شعله و تولید دود را که در ماده 770 NEC و استاندارد UL 1651 برای کابل فیبر نوری مشخص شده است، رعایت کنند.

UL 1651 انواع کابل فیبر نوری زیر را تعریف می کند:

• Optical Fiber Nonconductive Plenum (OFNP)
•  Optical Fiber Conductive Plenum (OFCP)
• Optical Fiber Nonconductive Riser (OFNR)
• Optical Fiber Conductive Riser (OFCR)
•  Optical Fiber Nonconductive General Purpose (OFNG)
•  Optical Fiber Conductive General Purpose (OFCG)

سازگاری کابل فیبر نوری با تجهیزات موجود

یکی از فاکتورهای حیاتی هنگام خرید کابل فیبر نوری، سازگاری آن با تجهیزات شبکه موجود است. هر کابل فیبر نوری ویژگی‌های فنی خاص خود را دارد که شامل نوع فیبر (تک حالته یا چند حالته)، تعداد کور، نوع کانکتور، قطر هسته و استانداردهای نوری می‌شود و این ویژگی‌ها باید با تجهیزات شبکه مانند سوئیچ‌ها، روترها، مدیا کانورترها و رک‌ها مطابقت داشته باشند.

اگر کابل انتخاب شده با تجهیزات سازگار نباشد، ممکن است مشکلاتی مانند تلفات نوری بالا، افت سرعت انتقال، قطع و وصل مکرر سیگنال و کاهش کیفیت شبکه رخ دهد. به عنوان مثال، استفاده از کابل چند حالته در تجهیزاتی که فقط با فیبر تک حالته کار می‌کنند، باعث عدم اتصال یا افت شدید پهنای باند می‌شود. همچنین نوع کانکتور کابل باید با پورت‌های تجهیزات همخوانی داشته باشد؛ رایج‌ترین انواع کانکتور شامل LC، SC، ST و MTP/MPO هستند.

تعداد کور کابل نیز باید با نیاز لینک مطابقت داشته باشد. برای هر اتصال دو طرفه، حداقل دو کور مورد نیاز است و اگر تجهیزات از لینک‌های چندگانه پشتیبانی کنند، کابل باید تعداد کور کافی برای همه لینک‌ها داشته باشد.

بررسی سازگاری کابل با تجهیزات موجود باعث می‌شود شبکه با کمترین هزینه و بیشترین کارایی راه‌اندازی شود و از نیاز به تغییر کابل یا تجهیزات جلوگیری گردد. بنابراین قبل از خرید، هم مشخصات فنی تجهیزات و هم ویژگی‌های کابل را به دقت تطبیق دهید تا انتخابی مطمئن و اقتصادی داشته باشید.

به عنوان مثال، اگر سوئیچ اترنت 10G  شما دارای پورت های MTP چند فیبر باشد، به کابل هایی با تعدادی از فیبر لازم نیاز دارید. اگر کابل را برای برنامه های 40 گیگابیت یا 100 گیگابیت انتخاب می کنید، کابل های نوری فعال (AOC) را در نظر بگیرید. آنها یک کابل فیبر نوری و فرستنده گیرنده را ترکیب می کنند و اتصال را به طور کامل حذف می کنند.

استانداردها و تاییدیه های لازم برای کابل فیبر نوری

هنگام خرید کابل فیبر نوری، توجه به استانداردها و تاییدیه های معتبر یکی از مهمترین فاکتورها است زیرا این استانداردها تضمین می کنند کابل از نظر کیفیت ساخت، انتقال داده و مقاومت در برابر شرایط محیطی قابل اعتماد باشد. کابل های فیبر نوری باید با استانداردهای بین المللی و ملی مطابقت داشته باشند تا عملکرد شبکه پایدار و طول عمر کابل تضمین شود.

از مهمترین استانداردهای بین المللی می توان به ITU-T، IEC، ISO/IEC و TIA/EIA اشاره کرد. این استانداردها مشخصات فنی فیبر، تلفات نوری، پهنای باند، قطر هسته و روکش کابل را تعیین می کنند و اطمینان می دهند کابل ها با تجهیزات شبکه و سیستم های مخابراتی سازگار باشند.

در حوزه مقاومت مکانیکی و محیطی، استانداردهایی مانند IP Rating (مقاومت در برابر نفوذ آب و گرد و غبار)، RoHS (عدم استفاده از مواد سمی)، UL (استاندارد آتش سوزی و ایمنی) و LSZH (Low Smoke Zero Halogen) اهمیت دارند. این تأییدیه ها نشان می دهند کابل در شرایط محیطی مختلف مانند فضای باز، دفنی، دیواری یا صنعتی عملکرد قابل قبولی دارد و در صورت آتش سوزی یا آسیب مکانیکی خطر کمتری ایجاد می کند.

علاوه بر این، بسیاری از پروژه ها، به ویژه در بخش مخابرات و شبکه های دولتی، نیازمند گواهی های تست عملکرد نوری (Optical Test Report) هستند که شامل اندازه گیری تلفات سیگنال، پهنای باند و توان نوری کابل می شود. این گزارش ها تضمین می کنند کابل مطابق مشخصات اعلام شده کار می کند و در طول مسیر انتقال داده افت سیگنال ناخواسته نخواهد داشت.

پس، خرید کابل فیبر نوری با رعایت استانداردها و داشتن تاییدیه های معتبر باعث می شود شبکه با پایداری بالا، عملکرد مطمئن و طول عمر طولانی راه اندازی شود و هزینه های تعمیر و نگهداری به حداقل برسد.

Simplex  (سیمپلکس) در مقابل  Duplex (دابلکس)

سیمپلکس از یک رشته فیبر با یک فرستنده (TX) در یک طرف و یک گیرنده (RX) در طرف دیگر استفاده می کند. کابل برگشت پذیر نیست و فقط از انتقال یک طرفه پشتیبانی می کند. معمولاً در برنامه های نظارتی استفاده می شود که در آن حسگر داده های حساس به زمان را به یک سیستم متمرکز ارسال می کند.

کابل دابلکس کامل از دو فیبر برای انتقال و دریافت همزمان داده ها استفاده می کند، در اصل دو کابل سیمپلکس که با هم کار می کنند تا انتقال داده های دو طرفه را انجام دهند. کانکتورهای زوج در هر دو طرف قادر به ارسال و دریافت همزمان هستند. کابل های نیمه دابلکس نیز قادر به برقراری ارتباط دو طرفه هستند اما نه به طور همزمان. کابل‌های دابلکس معمولاً برای اتصال دستگاه‌های شبکه در یک شبکه پرسرعت مانند سوئیچ‌ها، سرورها و سیستم‌های ذخیره‌سازی استفاده می‌شوند.

قطبیت فیبر نوری

در کابل‌های فیبر دابلکس، دو فیبر برای ایجاد یک اتصال دو طرفه لازم است: یکی برای ارسال و دیگری برای دریافت. قطبیت به جهتی اطلاق می شود که نور از یک سر فیبر نوری به انتهای دیگر می رسد. برای ایجاد یک اتصال، یک فرستنده (Tx) باید به گیرنده مربوطه (Rx) در انتهای دیگر کابل متصل شود.

خطاهای قطبی در نصب آنقدر رایج هستند که TIA دستورالعمل هایی را برای کمک به نصب کنندگان برای حفظ قطبیت، به ویژه در چندین بخش، صادر کرد (به ANSI/TIA-598-C، ضمیمه B مراجعه کنید). استاندارد موقعیت A و موقعیت B را برای کانکتورها و آداپتورها تعریف می کند، با موقعیت A در یک سر به موقعیت B در انتهای دیگر هدایت می شود. هنگامی که به یک کانکتور مستقیم و با کلیدها در موقعیت “بالا” نگاه می کنید، “A” همیشه در سمت چپ و “B” همیشه در سمت راست است.

پچ کابل فیبر نوری دابلکس A-to-B

پچ کوردهای فیبر Tripp Lite نیز دارای کد رنگی هستند. توجه کنید که چگونه اسلیو زرد روی کابل بالا موقعیت A را در یک طرف و موقعیت B را در طرف دیگر نشان می دهد.

چرا اتصالات قطبی قابل تعویض ضروری هستند؟

پچ کوردهای دابلکس AB یک متقاطع را با فرستنده متصل به گیرنده فراهم می کند. صرف نظر از اینکه اتصال یک کابل باشد یا یک سری پچ کورد، آداپتور و پچ پنل، وقتی همه متقاطع ها را در یک کانال جمع می کنید باید یک عدد فرد باشد.

اکثر کابل های فیبر نوری دابلکس دارای قطبیت ثابت هستند، به این معنی که موقعیت کانکتورهای LC قابل تغییر نیستند. با این حال، گاهی اوقات کابل‌های قطبی قابل تعویض، چه بر اساس طراحی و چه برای رفع خطاهای نصب، ضروری هستند. فیبر بین ساختمان‌ها یا بین پچ پنل‌ها اغلب مستقیماً اجرا می‌شود (یعنی عبور نمی‌کند)، حتی اگر این برخلاف توصیه‌های استاندارد ANSI/TIA باشد. قطع کابل های پچ نیز یک راه حل معمول برای خطاهای قطبی در نصب است.

نحوه تغییر قطبیت

کانکتورهای LC در کابل های قطبی قابل تغییر توسط یک گیره در جای خود ثابت می شوند. رها کردن گیره امکان تعویض موقعیت های A و B را فراهم می کند و کابل AB را به کابل AA تبدیل می کند.

خرید کابل فیبر نوری قطبی قابل تعویض

• کابل فیبر نوری قابل تعویض 400G Singlemode OS2
• کابل فیبر نوری قابل تعویض 400G Multimode OM3
• کابل فیبر نوری قابل تعویض 400G Multimode OM4
• کابل فیبر نوری 100G Multimode OM4

انواع کابل فیبر متفرقه

فیبر زیپ‌کورد دابلکس Duplex Zipcord Fiber

زیپ کورد نوعی کابل برق با دو یا چند کانکتور است که از هم جدا می شود. فیبر زیپ‌کورد دابلکس شامل دو فیبر است که توسط تقویت کننده و یک ژاکت بیرونی احاطه شده‌اند. تصویر زیر یک کابل زیپ کورد چند حالته دابلکس با دو کانکتور LC در دو طرف است.

کابل های مود کاندیشنینگ Mode Conditioning

پچ کورد مود کاندیشنینگ (MCP) یک کابل دوطرفه با چند حالته به چند حالته در سمت دریافت (Rx) و تک حالته به چند حالته در سمت انتقال (Tx) است.

کابل‌های Mode Conditioning با اجازه دادن به سیگنال تک حالته برای تبدیل و انتقال از طریق فیبر چند حالته، از هزینه ارتقاء شبکه گران قیمت برای جایگزینی فرستنده‌های قدیمی Gigabit LX جلوگیری می‌کنند.

آیا می توانم فیبر و تجهیزات تک حالته و چند حالته را در یک شبکه ترکیب کنم؟

خیر. فیبر تک حالته (SMF) و فیبر چند حالته (MMF) اندازه هسته متفاوتی دارند، بنابراین ترکیب انواع کابل باعث تأخیر در حالت دیفرانسیل (DMD) و در نتیجه خطا در گیرنده می شود. پچ کورد مود کاندیشنینگ (MCP) با راه‌اندازی سیگنال تک حالته در یک افست به مرکز هسته MMF از DMD جلوگیری می‌کنند. این مود کاندیشنینگ سیگنالی را ایجاد می کند که شبیه به راه اندازی چند حالته معمولی است.

کابل‌های اپتیکال اکتیو  (AOCs)

کابل‌های اپتیکال اکتیو  (AOCs) کابل‌های فیبر نوری هستند که فرستنده‌های گیرنده به‌طور دائم به هر طرف متصل هستند و نیاز به اتصالات را از بین می‌برند. AOC ها معمولاً در برنامه های رک استفاده می شوند که فواصل اتصال کوتاه است. کابل های نازک به حفظ جریان هوا در مواقعی که تراکم پورت زیاد است کمک می کند.

کابل های فیبر Multi-Strand

کابل های فیبر Multi-Strand  مشابه فیبر دابلکس است. دارای چندین رشته فیبر است که داده ها را در یک جهت حمل می کند و تعداد مشابهی از رشته ها از انتقال داده در جهت مخالف پشتیبانی می کند. فیبر چند رشته ای برای پشتیبانی از نرخ داده بالاتر از 25G  طراحی شده است و از یک اتصال MPO/MTP استفاده می کند.

کابل ها معمولاً دارای 12 یا 24 رشته فیبر (که 12F یا 24F  نامیده می شوند)  در یک ژاکت واحد قرار دارند. فیبر چند رشته‌ای را می‌توان به‌عنوان کابل جداکننده با کانکتور MPO/MTP در یک طرف و چندین کانکتور LC دابلکس در طرف دیگر ساخت.

کابل های Loopback

یک کابل Loopback که به عنوان تستر حلقه یا آداپتور Loopback نیز شناخته می شود، برای آزمایش انتقال سیگنال و تشخیص مشکلات استفاده می شود. به یک پورت اترنت یا سریال متصل می‌شود و خط انتقال را به خط دریافت هدایت می‌کند تا سیگنال‌های خروجی برای آزمایش به منبع هدایت شوند.

تعیین OM و  OS

نام های “OM” و “OS” به ترتیب مخفف Optical Multimode و Optical Singlemode هستند. آنها برای اولین بار در استاندارد ISO/IEC 11801 تعریف شدند که کابل کشی محل را پوشش می دهد و کابل های نوری را بر اساس طول موج و پهنای باند طبقه بندی می کند.

جدول 1: انواع کابل فیبر نوری

پهنای باند مالتی مود

در فیبر چند حالته، نور هنگام عبور از کابل مسیرهای (حالت‌های) مختلفی را طی می‌کند. مسیرهایی که به مرکز هسته نزدیک‌تر هستند کوتاه‌تر هستند، بنابراین، اگر همه چیز برابر باشد، نوری که این مسیرها را طی می‌کند زمان کمتری برای طی کردن طول کابل می‌برد. فیبر چند حالته با کاهش سرعت مسیرهای کوتاه‌تر و اجازه دادن به مسیرهای طولانی‌تر برای حرکت سریع‌تر، این امر را جبران می‌کند تا همه حالت‌ها به طور همزمان به گیرنده برسند. البته این یک وضعیت ایده آل است. در واقعیت، حالت‌ها در زمان‌های کمی متفاوت می‌رسند و باعث می‌شوند پالس‌های نور پخش شوند و تفسیر سیگنال را برای گیرنده سخت‌تر می‌کنند.

پهنای باند Effective در مقابل Overfilled

کابل های مالتی مد قدیمی‌تر از دیودهای ساطع نور (LED) به عنوان منبع نور خود استفاده می‌کنند. این منابع LED با استفاده از تمام مسیرهای موجود، فیبر را بیش از حد پر کردند. پهنای باند Overfilled Launch (OFL) اندازه‌گیری ظرفیت انتقال داده کابل با منبع LED است و برای کابل فیبر قدیمی که با سرعت کمتر از ۱ گیگابایت کار می‌کند، استفاده می‌شود.

شبکه‌های سریع‌تر به منبع نور متمرکزتری نیاز دارند و به شکل لیزر ساطع کننده سطح حفره عمودی (VCSEL)، نیمه‌رسانایی است که پرتو لیزر عمود بر سطح خود را حذف می‌کند. نه تنها پرتو باریک‌تر بود و منجر به پراکندگی سیگنال کمتر شد، VCSELها نیز ارزان‌تر بودند و انرژی کارآمدتری داشتند. منابع نور VCSEL یک مشکل داشتند. نوری که آنها تولید می کردند در کل هسته کابل یکنواخت نبود. در اصل، هسته “کم پر شده بود” و برخی از حالت ها پالس نور قوی تری نسبت به بقیه دارند. همچنین به این معنی بود که از پهنای باند معین مؤثر (EMB) به جای OFL باید برای اندازه گیری عملکرد فیبر چند حالته استفاده می شد.

مقایسه سرعت و فاصله چند حالته و تک حالته

SWDM چیست؟

Shortwave Wavelength Division Multiplexing (SWDM) داده ها را با استفاده از طول موج های مختلف در محدوده 850 تا 953 نانومتر بر روی یک کابل انتقال می دهد. فرستنده‌های SWDM4 از چهار منبع نوری استفاده می‌کنند که در طول‌موج‌های مختلف کار می‌کنند تا سیگنال‌های مالتی پلکسی تولید کنند که از طریق کابل MMF دو فیبری دابلکس ارسال می‌شود. افزایش پهنای باند با استفاده از طول موج به جای فیبرهای اضافی، هزینه را کاهش می دهد و نرخ انتقال داده 40G و 100G را از طریق کابل دو فیبری موجود امکان پذیر می کند.

SWDM4 با 10G OM3 و OM4 دابلکس MMF و همچنین فیبر چند حالته پهن باند جدیدتر OM5 (WBMMF) کار می کند. OM5 به طور خاص برای پشتیبانی از طول موج های SWDM4 در محدوده 850-953 نانومتر طراحی شده است.

تفاوت بین کابل فیبر نوری رسانا و نارسانا چیست؟

کابل های نارسانا حاوی هیچ حاملی نیستند که بتوانند جریان الکتریکی را حمل کنند. کابل های رسانا شامل فلزی، غلاف یا سایر اجزای فلزی هستند که به طور بالقوه می توانند جریان الکتریکی را حمل کنند.

توجه: مقررات آتش نشانی از کشوری به کشور دیگر متفاوت است. در ایالات متحده، ماده 770 قانون ملی برق، نصب و آزمایش کابل کشی فیبر محل را کنترل می کند. در اروپا، این مقررات به IEC/CEI تعلق دارد، اگرچه برخی کشورها ممکن است سازمان‌های استاندارد خود را داشته باشند، مانند موسسه استاندارد بریتانیا (BSI) در بریتانیا.

عملکرد کابل فیبر نوری

خرید کابل فیبر نوری بر اساس افت برگشت نوری

هنگامی که یک پالس نور به انتهای هسته فیبر می رسد، درصدی از نور به سمت منبع منعکس می شود. این افت برگشت نوری (ORL) که بر حسب دسی بل (dB) بیان می‌شود، فقط بر روی فیبر با منبع نور لیزر تأثیر می‌گذارد و می‌تواند سرعت انتقال داده را کاهش دهد. فیبر تک حالته و فیبر چند حالته با منبع نور VCSEL به ORL حساس هستند. فیبر چند حالته قدیمی با منبع نور LED مشمول ORL نمی شود.

آیا افت برگشت نوری و بازتاب برگشتی یکسان هستند؟

ORL و Back Reflection اغلب به جای یکدیگر استفاده می شوند اما در واقع متفاوت هستند. ORL کل توان از دست رفته از تمام اجزای سیستم، از جمله خود فیبر است. توان منعکس شده تنها یکی از اجزای ORL است.

با اطمینان از تمیز بودن فرول ها و اتصال مناسب اتصال دهنده ها می توان تلفات برگشت نوری را به حداقل رساند. همچنین می‌توان با انتخاب کابل فیبر نوری با وجه‌های انتهایی که برای بهینه‌سازی رابط فیزیکی شکل داده شده‌اند، آن را کاهش داد. کانکتورهای فیبر اصلی دارای فرول هایی با یک صفحه صاف ساده بودند که یک ناحیه نسبتاً بزرگ را به جا می گذاشتند که ممکن بود با جفت گیری مکرر آسیب ببیند. اتصالات تماس فیزیکی (PC) به یک سطح کمی گرد صیقل داده می شوند تا اندازه سطح انتهایی کاهش یابد. سطح انتهایی کانکتورهای Ultra Physical Contact (UPC) شعاع بیشتری دارد، بنابراین الیاف در راس منحنی نزدیک به هسته فیبر لمس می‌شوند.

فرول های کانکتور تماس فیزیکی زاویه دار (APC) با زاویه ای بین 5 تا 15 درجه بریده می شوند. زاویه نور منعکس شده را به خارج از هسته هدایت می کند و در نتیجه مقدار ORL کمتری ایجاد می کند.

Insertion Loss و خرید کابل فیبر نوری

Insertion Loss به مقدار نور از دست رفته بین دو نقطه ثابت در فیبر اشاره دارد و بر حسب دسی بل (dB) اندازه گیری می شود. وقتی فیبر با یک کانکتور خاتمه می یابد یا به هم متصل می شود، از بین رفتن Insertion Loss می تواند رخ دهد و اغلب نتیجه ناهماهنگی هسته فیبر، فرول های کثیف یا کانکتورهای بی کیفیت است. از دست دادن ترکیبی درج همه اجزای سیستم باید در محدوده تعیین شده در بودجه از دست دادن پیوند توافق شده با نصب کننده باشد.

عوامل موثر بر قیمت کابل فیبر نوری

قیمت کابل فیبر نوری تحت تأثیر چندین عامل فنی، محیطی و کاربردی قرار دارد و درک این عوامل به شما کمک می کند تا خریدی بهینه و اقتصادی داشته باشید. یکی از مهمترین عوامل، نوع فیبر نوری است؛ کابل تک حالته (Single Mode) معمولاً گرانتر از کابل چند حالته (Multi Mode) است زیرا هسته نازک تر، تلفات کمتر و پهنای باند بالاتر دارد و برای فواصل طولانی مناسب است.

تعداد کور (Core Count) نیز تاثیر مستقیم بر قیمت دارد. هرچه تعداد تارهای نوری در کابل بیشتر باشد، ساختار پیچیده تر و قطر کابل بزرگتر می شود و در نتیجه قیمت آن افزایش می یابد. برای شبکه های کوچک، کابل های 2 تا 12 کور کافی هستند، ولی برای پروژه های مخابراتی و زیرساختی، کابل های 24، 48 و بالاتر نیاز است که هزینه بیشتری دارند.

نوع محیط نصب و مقاومت کابل نیز در تعیین قیمت مهم است. کابل های Outdoor یا دفنی که دارای ژل، نوار Water Blocking، روکش مقاوم در برابر UV و زره محافظتی هستند، گرانتر از کابل های Indoor ساده با روکش پلاستیکی سبک هستند. کابل هایی که در معرض جوندگان یا فشار مکانیکی قرار می گیرند معمولاً دارای لایه زره فلزی هستند که هزینه تولید را افزایش می دهد.

استانداردها و تاییدیه ها نیز بر قیمت تاثیر دارند. کابل هایی که دارای استانداردهای بین المللی ITU-T، IEC، TIA/EIA و تاییدیه های UL، LSZH و RoHS هستند، هزینه بالاتری دارند، اما تضمین کیفیت و عملکرد شبکه را فراهم می کنند و از بروز مشکلات آتی جلوگیری می کنند.

علاوه بر این، طول کابل، برند تولید کننده، کیفیت مواد اولیه و نوع کانکتورها هم در تعیین قیمت نقش دارند. کابل های طولانی تر، برندهای معتبر و مواد با کیفیت بالاتر هزینه بیشتری دارند، ولی عملکرد پایدار و طول عمر طولانی شبکه را تضمین می کنند.

در نهایت، قیمت کابل فیبر نوری نتیجه ترکیبی از نوع فیبر، تعداد کور، شرایط محیط نصب، استانداردها، طول کابل و کیفیت ساخت است و انتخاب کابل مناسب باید بر اساس نیاز شبکه و بودجه موجود انجام شود تا هم کارایی مطلوب و هم صرفه اقتصادی حاصل شود.

جمع بندی

سوالات متداول 

حداقل شعاع خمیدگی کابل فیبر نوری چقدر است؟

برای کابلی که تحت کشش نیست، حداقل شعاع نباید کمتر از 10 برابر قطر کابل باشد. به عنوان مثال، یک کابل چند حالته با قطر خارجی 3.0 میلی متر دارای حداقل شعاع خمش 30 میلی متر است. شعاع خمش برای کابل تحت بار کششی ممکن است بیشتر باشد. برای جزئیات به برگه مشخصات کابل مراجعه کنید.

حداکثر امتیاز کششی (نیروی کششی) برای کابل فیبر نوری چقدر است؟

در حین نصب، کابل فیبر نوری ممکن است زمانی که از طریق کانال کشی و اطراف خم ها کشیده می شود تحت فشار قرار گیرد. حتی کشیدن یک کابل از قرقره پرداخت می تواند به طور بالقوه باعث آسیب شود. پس از نصب، کابل ها همچنین می توانند تحت نیروهای کششی مداوم قرار گیرند، به عنوان مثال، در هنگام سقوط کابل یا هنگام عبور از رایزر.

حداکثر امتیاز کششی یک کابل فیبر نوری بالاترین نیروی کششی است که کابل می تواند قبل از آسیب دیدن فیبرهای کابل یا خواص نوری آن متحمل شود. سازنده کابل معمولاً دو مقدار را ارائه می دهد: حداکثر امتیاز کششی در هنگام نصب و حداکثر امتیاز کشش در حین کار.

کابل فیبر نوری در حالت ایده آل باید با دست و در یک حرکت صاف و ثابت کشیده شود. هرگز نباید آن را تکان داد، هل داد یا در معرض پیچش بیش از حد قرار داد.

Fiber Traffic Access Point (TAP)  چیست؟

Fiber Traffic Access Point (TAP)  به مدیران شبکه اجازه می دهد تا ترافیک شبکه زنده را بدون تأثیر بر عملکرد اتصال اصلی نظارت کنند. هنگامی که با سیستم نظارت بر ترافیک استفاده می شود، TAP ها می توانند برای نظارت بر کیفیت خدمات، فعال کردن صورتحساب استفاده و شناسایی نقض های امنیتی استفاده شوند.

آیا کابل فیبر نوری ضدآب وجود دارد؟

بله، کابل فیبر نوری ضدآب یا Water Resistant وجود دارد و برای محیط‌های بیرونی یا مسیرهای دفنی طراحی شده است. این کابل‌ها معمولا دارای ژل یا نوار Water Blocking هستند که از نفوذ رطوبت جلوگیری می‌کند و تلفات سیگنال ناشی از تماس با آب یا رطوبت زمین را کاهش می‌دهد. برخی مدل‌ها همچنین دارای روکش مقاوم و لایه زره دار هستند تا علاوه بر مقاومت در برابر آب، در برابر فشار مکانیکی و جوندگان نیز محافظت شوند. بنابراین اگر کابل در محیط‌های مرطوب، دفنی یا فضای باز نصب می‌شود، استفاده از کابل ضدآب ضروری است.

آیا می‌توان کابل فیبر نوری را در داخل ساختمان نصب کرد؟

بله، کابل فیبر نوری برای نصب داخلی (Indoor) طراحی شده است و معمولا از نوع Tight Buffer یا Distribution با روکش سبک و انعطاف‌پذیر ساخته می‌شود. این کابل‌ها برای مسیرهای دیواری، سقفی، کانال‌ها و رک‌ها مناسب هستند و معمولاً دارای روکش LSZH (Low Smoke Zero Halogen) یا PVC هستند تا در برابر آتش مقاوم باشند و دود سمی تولید نکنند. نصب کابل فیبر نوری داخلی ساده است و می‌تواند برای شبکه‌های LAN، اتاق‌های سرور و مراکز داده مورد استفاده قرار گیرد.

امیدواریم راهنمای خرید کابل فیبر نوری به شما کمک کرده باشد تا نیازهای خود را شناسایی کنید و بهترین گزینه را انتخاب کنید.

منابع:tripplite